ADHD·BPS·Persoonlijk·PTSS

Maandag is de dag

Zoals ik de vorige keer al schreef zou ik afgelopen woensdag beginnen in de introductiegroep bij mijn nieuwe behandelinstelling. Woensdag kreeg ik te horen dat ik a.s. maandag al start met mijn hoofdbehandeling en dat ik me maandag dus moet melden voor mijn opname en hoewel ik hier aan de ene kant heel blij mee ben zie ik er ook enorm tegenop.

In het kort ben ik sinds juni actief bezig met uitzoeken wat er “mis” met me is en zelf proberen hier iets aan te doen (zodra ik wist dat het o.a. BPS was heb ik daar boeken over besteld en ben ik zelf aan de slag gegaan met emotieregulatie-vaardigheden). Ik ben iemand die snel leert en graag leest dus vond ik het verdiepen in de achtergrond van BPS heel interessant en zorgde het ervoor dat ik meer over mezelf leerde. Wat ik helaas ook leerde is dat BPS een lastig iets is, het viert vaak zijn hoogtijdagen in je twintiger jaren en zwakt dan af maar dat betekent dat ik nog 7 jaar last zou kunnen hebben van de heftigheid van mijn emoties. Aangezien ik zelf al een aantal jaar (ik vermoedde al dat ik BPS had toen ik 14 was) en ik wist niet, weet niet, of ik dat wel vol kan houden.

Dat klinkt misschien enigszins dramatisch maar om het iets duidelijker te maken waar ik mee kamp valt het te vergelijken met het verdragen van een enorme pijn (grof gezegd zei ik altijd het volgende: “probeer een sloopkogel door een willekeurig gat in je lichaam te duwen en verdraag dát”) zonder dat je weet hoe. Je krijgt geen pijnbestrijding, je moet het maar “gewoon” doorvoelen en hopen dat het op een gegeven moment minder wordt. Dat wordt het soms wel maar vaak ook niet. Op een gegeven moment word je zo bang voor die pijn dat je alles probeert om deze pijn te ontwijken (hier komt de destructiviteit en zogenoemde impulsiviteit om de hoek kijken) en deze manieren zijn vaak verregaand. Echter liep ik in de hulpverlening en werd me daar verteld dat deze manieren (automutilatie, drinken, veel geld uitgeven, teveel eten, niet eten) niet de juiste zijn en dat ik ze niet meer mocht gebruiken om mijn emoties te onderdrukken. Ergens logisch maar aan de andere kant ook zo ontzettend moeilijk want je weet niet wat je met jezelf aanmoet.

Hoe meer ik leerde over BPS hoe banger ik werd dat de behandeling misschien wel eens niet aan zou kunnen gaan slaan bij mij. Ik probeerde zelf zoveel dat ik me afvroeg wat ze me in een vervolgbehandeling nog konden leren en dit besprak ik ook meerdere malen met mijn behandelaar. Zij gaf aan dat de vervolgbehandeling voor mij niet zozeer zou inhouden dat ik dingen moest leren maar vooral dat ik mijn gevoel moest doorvoelen en dat hoe meer en hoe vaker ik dat zou doen het vanzelf beter zou worden. Op een gegeven moment zette ik een knop om en ontwikkelde ik hoop, hoop op verbetering door een vervolgbehandeling en ik heb alles op alles gezet om dit voor elkaar te krijgen. Nu ik aan de vooravond van mijn vervolgbehandeling sta ontwikkel ik echter angst. Ik moet de hoop op verbetering opgeven om het te gaan ervaren. Ervaren of er inderdaad verbetering mogelijk is en dit jaagt me enorme angst aan, de angst dat het niet gaat helpen. In zekere zin leef ik liever vechtend met iets in het vooruitzicht waarvan ik niet weet of het gaat helpen dan dat ik het ook daadwerkelijk aan moet gaan maar ja, zolang je iets niet probeert weet je het niet.

Ik heb vanaf het begin gezegd dat als de behandeling(en) niet aan zouden slaan ik niet meer verder wilde. Ik heb mezelf 2,5 jaar (nu dus nog 2 jaar) gegeven om beter te worden. Met beter worden bedoel ik niet dat ik helemaal nergens meer last van heb want dat is iets dat denk ik nooit te bereiken valt maar ik bedoel daarmee dat ik geluk zou kunnen ervaren. Dat ik (ook al is het maar 1 dag in de week) het gevoel zou hebben dat ik blij ben dat ik leef. Het geval wil dat er iets is veranderd en hoewel ik ergens niet zo goed durf het uit te spreken heb ik iemand ontmoet waarvoor ik eventueel door zou willen blijven gaan zelfs als ik me zo zou blijven voelen als ik me nu voel. Ik durf niet hardop te zeggen dat ik echt verliefd ben maar hetgeen ik voor diegene voel is wel dusdanig dat ik me realiseer dat er eventueel ook andere dingen kunnen zijn die me er doorheen zouden kunnen trekken.

Ik wijd enigszins uit, wat ik wilde zeggen was dat ik merk dat hoe dichterbij maandag komt hoe enger ik het vind en hoe meer weerzin ik opbouw. Ik ga het aan, absoluut, maar momenteel met veel weerzin. Het voelt alsof ik er niet klaar voor ben maar ik weet dat dit iets is waar ik nooit geheel klaar voor zal zijn. Ik hoop dat maandag dé dag is, de dag waarop ik weer een stap kan zetten in de goede richting en ik hoop dat ik de ervaring opdoe dat ik me beter kan gaan voelen.

Advertenties

Een gedachte over “Maandag is de dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s